....เธอคือคนสำคัญ....

posted on 09 Oct 2009 21:01 by mylilac
วันนี้...เป็นวันนึงที่ฉันมีความสุข
บอกไม่ได้เหมือนกันนะคะว่าเพราะอะไร
ทั้งๆ ที่เมื่อวานนี้ รู้สึกเหนื่อยล้าในใจกับบางอย่างด้วยซ้ำ
นึกถึงคำพูดที่บอกว่า   "ฟ้าหลังฝน  มักสวยงามเสมอ"
อาจจะใช่นะคะ เพราะฉันกำลังรู้สึกอย่างนั้น...
...
...
นั่งจัดห้องไป รื้อหนังสือเล่มเก่าๆ มาจัดวางใหม่
เจอสมุดบันทึกเล่มเดิมๆ ที่เคยเขียนมาเมื่อหลายปีที่แล้ว
ทุกๆ เล่มยังถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี
แม้จะมีฝุ่นจับอยู่จางๆ 
เป็นเพราะฉันไม่เคยได้หยิบขึ้นมาอ่านนานแล้วเหมือนกัน
...
...
หยิบขึ้นมาเปิดอ่านดูอีกครั้ง
เหมือนกับว่าภาพเก่าๆ เดิมๆ ย้อนกลับมา
ฉันนั่งอมยิ้มอยู่เงียบๆ คนเดียว
มีหลายๆ เรื่องราวที่เกือบลืมไปแล้ว
มีบางเรื่องที่ฉันนึกถึงกี่ครั้งก็สุขใจ
วันนี้จะขอนำเรื่องราวที่บันทึกใน  "สมุดบันทึกแห่งวันเวลา"  บางส่วนมาเล่าให้ฟังนะคะ
...
...
ขอเท้าความสักเล็กน้อย ก่อนที่จะไปรู้จักกับเธอ...  "ผู้หญิงคนที่ฉันรัก"   นะคะ
...
ตอนที่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น... 
เป็นช่วงแข่งขันกีฬาสี ประจำปีของโรงเรียน
มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันได้แต่แอบมองเธอทุกๆ วัน 
ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรที่ฉันถึงได้ประทับใจในตัวเธอทั้งๆ ที่เรายังไม่รู้จักกัน
เธอเป็นรุ่นพี่ และอายุมากว่าฉัน 2 ปี  เธอทำหน้าที่เป็นผู้นำกองเชียร์ของสีที่ฉันสังกัดอยู่
หรือเรียกง่ายๆ ว่า "ว๊ากเกอร์"  นั่นเองค่ะ
แต่ฉันไม่เคยเห็นว๊ากเกอร์คนไหนน่ารัก ยิ้มเก่ง และอารมณ์ดีเท่านี้มาก่อนเลยค่ะ
อาจเป็นเพราะว่าความสดใสของเธอมั้งคะ?
ไม่รู้สินะ...รู้แต่ว่าเธอเป็นคนที่ฉันแอบชื่นชมตลอดมา
และไม่เคยรู้สึกพิเศษกับใครเท่าเธอเลย
หลังจากนั้นไม่นาน...เธอก็ไปเรียนต่อชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนอีกแห่งหนึ่ง
เรา....ไม่ได้เจอกันอีกเลย
เมื่อฉันเข้ามัธยมปลาย...ฉันจึงได้รู้ว่าเธอเรียนอยู่ที่นี่
ฉันกลับมาเป็นรุ่นน้องของเธออีกครั้ง....
...
...
วงจรชีวิตเดิมๆ เริ่มกลับมา
หรืออาจเพราะมันยังไม่เคยเปลี่ยนไปเลยก็ได้นะคะ
เธอเป็นหนึ่งในคณะกรรมการนักเรียน
ส่วนฉันก็เป็นเพียงรุ่นน้องธรรมดาๆ คนหนึ่งในโรงเรียนเท่านั้นเองค่ะ (55)
ฉันยังชื่นชมเธอเสมอมา ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ฉันคงมีบางสิ่งบางอย่างที่อยากจะบอกเธอซะแล้วจริงๆ ^^
...
...
2 วันสุดท้าย...ที่เธอจะอยู่ที่นี่
ก่อนที่จะต้องจากไปเพื่อศึกษาต่อในรั้วมหาวิทยาลัย
ฉันคิดว่าฉันควรจะทำความรู้จักกับเธอเสียที
และฉันก็อยากบอกบางสิ่งกับเธอจริงๆ
ฉันเข้าไปสวัสดีเธอ และแนะนำตัว
บอกกับเธอว่า ฉันรู้จักเธอมานานแล้ว และฉันอยากจะรู้จักเธอให้มากขึ้นกว่าเดิม
ฉันรวบรวมความกล้าเพื่อที่จะขอเบอร์โทรศัพท์จากเธอ 
คืนนั้น...เราก็ได้พูดคุยกัน
แม้จะเป็นเพียงเวลาไม่นาน
แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่าเธอให้ความเป็นกันเองกับฉันมากทีเดียว
วันรุ่งขึ้น...ฉันไปรอเธอที่เดิม ที่ๆ ฉันได้เจอเธอเมื่อวาน...
...
ฉันมอบกระปุกหมีน้อยสีชมพูที่ใส่การ์ดเขียนบอกความในใจทั้งหมดของฉันเอาไว้ และส่งให้กับเธอ
พร้อมกับเทปอีก 1 ตลับ
ชึ่งเป็นเพลงที่ฉันตั้งใจแต่งเอาไว้ เพื่อร้องให้เธอฟัง
...
...
และแล้ว..เธอก็ได้เรียนในมหาวิทยาลัยที่เธอเลือก และในคณะที่เธอชอบ 
หลังจากนั้นมาเรายังคงติดต่อกันเรื่อยมา เป็นประจำ
เราต่างก็ส่งจดหมายหากันตลอดทุกอาทิตย์ 
แล้วเราทั้งสองคนก็ รัก สนิทสนม และผูกพันกันอย่างมากมาย นับตั้งแต่นั้นมา...
เธอบอกว่า...เธอรอจดหมายใครก็ไม่รู้ทุกๆ วันเลย จนโดนเพื่อนล้อว่าสงสัยกำลังรอจดหมายจากแฟนแน่เลย
...
...
จริงๆ แล้ว
เราไม่ใช่เป็นแฟนกันนะคะ
เพราะฉัน   "อยากมีพี่สาว...สักคน"  ต่างหากค่ะ
...
...
พี่สาวที่แสนดีคนนี้...คือคนที่ฉันประทับใจและอยากให้เป็นพี่สาวของฉันจริงๆ ค่ะ
อาจเพราะฉันเป็นพี่คนโต...เลยอยากมีพี่สาวกับเค้าบ้าง...สักคน
หลายครั้งที่เราร้องไห้ด้วยกัน...หัวเราะด้วยกัน 
ฟังเพลงด้วยกัน... 
เมื่อฉันมีเรื่องเสียใจจนเก็บน้ำตาไว้ไม่ไหว...พี่สาวก็จะคอยปลอบใจยกใหญ่
พี่ปลอบฉันเสมอว่า...
" ถ้าไม่มีอุปสรรค  ก็ไม่แข็งแรงจริงมั๊ยจ๊ะ "
แม้ภายนอกของพี่สาวจะดูเข้มแข็ง แต่ฉันมองเห็นสายตาที่อ่อนโยนของเธอ
รู้นะคะ ว่าพี่สาวพยายามทำสิ่งดีๆ ให้กันมากแค่ไหน 
ทั้งยังคอยดูแลฉันเสมอในวันที่ฉันรู้สึกหมดเรี่ยวแรง
และเป็นที่พักพิงที่อบอุ่นให้กับน้องสาวขี้แงคนนี้..เสมอมา
คงไม่มีสิ่งตอบแทนใดๆ จะดีเท่ากับการสัญญากับตัวเองว่า...
" ฉันจะไม่ทำให้พี่สาวของฉันเสียใจเลย "
...
...
ตอนนี้เราอยู่ห่างไกลกัน
แต่คงเป็นความห่างไกลแค่เพียงระยะทาง...
เพราะพี่สาวไปเรียนต่อ
ทุกวันนี้...เราก็ยังคงเขียนจดหมายถึงกันและกันเหมือนเช่นเคย
จนตอนนี้....ฉันมีจดหมายกองโต อยู่ที่บ้าน 
และมีบางฉบับที่ฉันนำติดตัวไปด้วยเสมอ เพื่อไว้อ่านเวลาที่คิดถึงกัน....
...
...
เมื่อให้เขียนถึงความรู้สึกจริงๆ เราอาจเขียนได้น้อย...เหมือนกับที่พี่สาวเคยบอกเอาไว้จริงๆ
แต่ก็ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?
เพราะสิ่งสำคัญที่สุดคือ...เราต่างรู้ใจ และ เข้าใจกันเสมอมา
...
...
...   นับจากวันที่เราได้รู้จักและได้รักกัน  จากวันนั้นจนถึงวันนี้...ก็นับเวลาได้เป็นปีที่  7  แล้ว...
...   เอนทรี่นี้เขียนขึ้นมาเพื่อระลึกถึงพี่สาวที่แสนดีที่สุดในชีวิต...คนนี้นะคะ
...
...
...
...   เธอคือแรงบันดาลใจให้กับฉันในทุกๆ วัน 
...   เพราะ.... 
...
...
...
...
...
...  "เธอ...คือคนสำคัญของฉัน...ตลอดมา"
...
...
...
...
...
...